گویند مرا چو زاد مادر

پستان به دهان گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره ی من

بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد

تا شیوه ی راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم

الفاظ نهاد و گفتن اموخت

لبخند نهاد بر لب من           

بر غنچه ی گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست

  تا هستم و هست دارمش دوست

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم خرداد ۱۳۹۱ساعت 9:22  توسط یوسف اسماعیل پور  |